Home / Blog / Reizen en muziek, een unieke, rijke combi

Reizen en muziek, een unieke, rijke combi

Geruisloos gitaar spelen op het hagel witte strandJe reist om te leren, om rijker te worden als mens. Het geeft je nieuwe inzichten en laat je zien hoe het anders kan. Je wordt er volwassen en zelfstandig van en je leert om te relativeren. Dit overkomt je tijdens een simpel weekendjeweg of een wereldreis over alle continenten van deze aardbol. Het zijn de mooiste herinneringen van jouw leven. Deze worden versterkt door foto’s en video’s. Maar het allersterkst is muziek, de muziek die bij dat ene moment hoort, of jouw hele reis vertelt.

Ik vroeg een aantal bevriende reisbloggers om hun mooiste muzikale reismoment met mij en met jullie te delen. Ze nemen je mee naar hun diepste emotionele reiservaringen en versieren die met een audio of video fragment. Prachtige verhalen die jou zeker zullen raken. Geniet!

Welcome to the Hotel California… in Rome

Als ik Hotel California van de Eagles hoor, zie ik de straten van Rome voor me. In het donker. Dat kan ik uitleggen, maar dan moet ik wel terug naar toen ik in 5 gym zat. Toen reisde ik met de nachttrein af naar de Italiaanse hoofdstad. Terwijl ik me in het bovenbed afvroeg waarom de traditionele 10-daagse Romereis zich uitgerekend aankondigde nu ik voor het eerst een vriendje had, sloeg de kots van onze buren tegen het raam van onze coupé. Echt genieten kon ik het nog niet noemen.

Eenmaal in Rome werden we in moordend tempo van de ene naar de andere bezienswaardigheid gesleept en kregen we een stortlading informatie over ons heen. Ik bezocht het Forum Romanum, het Colosseum, de Spaanse Trappen en nog veel meer en zag dat Rome een prachtige stad was. Maar ik kon het niet in me opnemen. Daarvoor ging het veel te snel. In korte tijd heel veel zien en horen. Nu ik dat zo opschrijf, besef ik dat dat precies is waarvan ik zo geniet tijdens een persreis. Maar toen, in 5 gym, was ik nog geen reisblogger die het liefst indrukken omzet in artikelen. Ik was een 16-jarig meisje dat vooral bezig was met overleven in de groep. Als ik de hele tijd foto’s en aantekeningen had gemaakt, was ik er vast niet populairder op geworden. Good call dus – toen. Ik herinner me daardoor andere dingen dan ik me zou willen herinneren. Bijvoorbeeld hoe vol de bussen waren. Zodra we instapten, stonden er steevast een paar mannen op om met ons bij de deuren te komen staan. Naïef als ik was, dacht ik eerst dat ze er de volgende halte uit moesten. Maar al gauw begreep ik dat ze gewoon graag tegen ons aan stonden. Beroofd werd ik trouwens niet bij dat ritueel – dat gebeurde ‘gewoon’ op onze hotelkamer. Kortom, ik had nog niet zo’n klik met Rome.

Tot we tegen het einde van de reis een dag naar Pompeï gingen. Voor dag en dauw stonden we voor ons hotel te wachten op de bus en tot mijn verbazing waren de straten niet gevuld met mensen, maar met frisse lucht. In Pompeï was het wel weer druk, maar toch genoot ik – niet alleen van de spookstad, maar ook van het uitzicht op de bomen, velden en heuvels eromheen. Tijdens de lange busrit terug drongen de eerste indrukken van de reis eindelijk tot me door. Tegen de tijd dat we Rome weer in reden, was het donker. De eerste klanken van Hotel California klonken door de bus en verder was het stil. Genietend van dit moment voor mezelf keek ik naar buiten en zag Rome alsof het voor het eerst was. Het was liefde op het tweede gezicht. Nog voordat ik in de trein terug naar huis zat, kreeg ik heimwee. Luisteren naar de Eagles begon ik ernaar te verlangen Rome echt te leren kennen. Dat is er trouwens nog steeds niet van gekomen. Maar ruim 20 jaar later is ‘Welcome to the Hotel California’ voor mij nog steeds ‘Welkom in Rome’.

Door: Sandra van Bijsterveld

Het weekend inluiden op zijn Mexicaans

Een dronken bestuurder. Iets vrij normaals in Huatulco zodra het donker wordt. Wonderbaarlijk genoeg gebeuren er toch geen ongelukken en loopt het verkeer soepeltjes. Mijn collega’s willen vanavond ook op pad en vragen me om 7 uur ’s avonds na het werk om meteen in het busje te stappen en mee te gaan. Waar naar toe? Dat zien we wel. Met veel gezelligheid en allemaal nog in onze werkkleding stappen we het busje in en beslissen we om naar de ‘Oxxo’ 24/7 winkel te rijden die het meest dichtbij is. Op Blvrd Chahue zit een Oxxo, maar dan moeten we om rijden. We kunnen beter naar La Crucecita gaan, het dorpje, en daar een winkel zoeken.

Na wat lachend gediscussieer over welke Oxxo het meest praktisch is om wat te gaan halen, besluiten we toch maar om de omweg te nemen, puur voor de lol.

reisblog muziek vakantie that wanderlust renate richters

Oké, we zijn er. Wie heeft er geld? Niemand natuurlijk. De tips die we vandaag hebben gekregen leggen we bij elkaar en de broekzakken mogen even binnenstebuiten. Met ongeveer 500 peso’s lopen we Oxxo binnen en begint de volgende discussie. Bier? Tequila? Wijn? Of toch maar een fles cola? We nemen twee sixpack’s corona’s mee en een of andere fles zoete troep met tequila. Super, nu moeten we alleen nog bedenken waar we naar toe gaan.

Aangezien we met de collega’s overdag graag gaan surfen blijkt La Bocana de beste plek voor een feestje. La Bocana is een afgelegen baai met een zwart zand strand. Er staan 2 gesloten restaurants en de weg er naar toe is vrij lastig en ver weg. Het kunnen horen van de golven is een goede reden om er naar toe te gaan, maar een nog betere reden is dat we daar niemand lastig zullen vallen. We gooien de schuifdeur van de bus wijd open, zetten de muziek op volume 25 en ons weekend mag beginnen. Ai ai ai ai ai!

Door Renate Rigters

Sogno

Ik hoor het nog als ik terugdenk hoe ik vroeger op mijn kamer zat. Mijn vader zat vaak boven in zijn kantoor te werken en had dan hard de muziek aan staan. Hij draaide zijn Jazz platen helemaal grijs. Ja, platen, daar was mijn vader helemaal gek van en dat vond hij altijd nog het mooiste klinken. Maar van Andrea Bocelli was hij ook groot fan en daar had hij alle cd’s van. Urenlang zat ik op mijn kamer te studeren en hoorde ik Bocelli door het huis schallen. Toen hield ik er niet van en zette ik mijn eigen muziek harder. Maar sinds ik mijn vader heb verloren kan ik op mijn manier zijn keuze voor muziek waarderen. Als ik in een stad loop en er wordt ergens Jazz gespeeld dan ga ik erheen. Als ik bij mijn oma thuis op de zondagse radio Andrea Bocelli hoor zingen dan zet ik de radio harder.

verona andrea bocelli reisblog

Dus toen ik een uitnodiging kreeg om aanwezig te zijn bij de opening van het seizoen in de Arena van Verona met Andrea Bocelli kon ik mijn geluk niet op. Dat wilde ik weleens meemaken, om hem in die sfeer te horen zingen en wat zou mijn vader dat geweldig hebben gevonden. Ik beklom de stenen tribunes van het antieke Romeins amfitheater in Verona, Italië. De arena is een van de best bewaard gebleven amfitheaters, één van de grootste en vanwege de goede akoestiek worden er sinds 1913 tot op heden tijdens de zomermaanden operavoorstellingen opgevoerd. Grote sterren als Andrea Bocelli, Jose’Carreras and Plácido Domino traden op tijdens de opening van het operafestival om de “100 years of Opera” te vieren. Allen delen zij de passie om dit erfgoed aan muziekgeschiedenis te delen met alle opera liefhebbers. Tijdens de opening werden stukken opgevoerd uit de opera’s; Aida, Nabucco, La Traviata, Il Trovatore, Messa Da Requiem, Rigoletto and Roméo & Juliet. Alles is in het Italiaans uiteraard maar desondanks is het goed te volgen want tijdens de opvoering en het luisteren naar de muziek heb je geen woorden nodig en begrijp je het. Voor mij was het een zeer bijzondere en emotionele avond waarbij in gedachten mijn vader naast mij zat en wij samen genoten van Andrea Bocelli.

Door: Henriette Bokslag

Un pasito pa’delante, un pasito pa’atras

Toen ik in 1997-1998 in Granada, Spanje stage ging lopen, waren de liedjes van Ricky Martin grote hits in Spanje. Op de radio, in de bars en in de discotheken, overal was Ricky te horen. Hij werd voor mij deel van het Spanje waarvan ik zoveel ben gaan houden: spontane, hartelijke en blije mensen, prachtige plekken, heerlijke tapas en een leven zonder stress. Een jaar later had Ricky Martin ook de rest van Europa veroverd met zijn liedjes. In de zomer van 1999 was ik animator voor Summertimes op een camping in Noord-Italië. Samen met anderen zorgde ik voor vertier voor jong en oud. Een van de dingen die we deden, was dansen voordat ´s avonds een show begon. En een van de liedjes waar we op dansten was “Maria” van Ricky Martin. Dagelijks denk ik nog terug aan deze harde, maar ontzettend leuke tijd, als ik mijn man aankijk… Hij was een van de andere animatoren bij Summertimes :-).

Door Ria Brock Poulsen

Along the Stuart Highway

Ik werd wakker door een furieus gebonk op de deur van mijn motelkamer. In mijn hoofd bonsde Thunderstruck van AC/DC nog door na een avondje doorzakken in de lokale disco van Katherine. Reisgenoot Norbert was al in zijn onderbroek naar de deur gestrompeld.“For Christ’s sake, I’ve been waiting for you for nearly two hours!!” beet Betsy ons toe.

Betsy was een tang van een wijf, een soort Margaret Thatcher met de intelligentie van Hyacinth Bucket, bejaard, met een Australisch accent.

Drie dagen geleden waren wij, twee backpackende Hollanders met haar in contact gekomen via een advertentie bij de supermarkt in Darwin. Wij zochten een lift, zij zocht een chauffeur voor de rit in haar auto naar Alice Springs, een tocht van 1500 km dwars door de Northern Territories langs de kaarsrechte Stuart Highway. We waren pas in de middag vertrokken vanuit Darwin en hard mochten we niet rijden…  De Stuart Highway is een oneindig lange, lege weg die Australië van noord naar zuid doormidden snijdt met om de 200 km een eenzaam tankstation. Er gold geen maximum snelheid. Dat weerhield Betsy er niet van om ons te houden aan háár maximale snelheid van 70 km/h. Ging de snelheidsmeter daar wat overheen dan ontving de chauffeur een pets op zijn dijbeen, waarna je het gas in een reflex los liet. Soms sukkelde de bejaarde kenau even in slaap en zag ik kans om even te planken, maar nadat zij door het geratel van een veerooster wakker schrok ging haar eerste blik naar het dashboard en volgde er weer een harde tik op mijn inmiddels gevoelige dij. Zo’n dame was Betsy.

Door Kees Bikker

About Lars Sang Mo Boom

Denkt in oplossingen en brengt verandering door anders te denken en nieuwe manieren van innovatie toe te passen. Is als ondernemer actief met FormulaFPV waarmee het 1e platform in Nederland is gerealiseerd op het gebied van FPV Racing. Met Boombuzztic worden schoolbestuurders en managers bijgestaan om met de snelle digitale en technologische veranderingen om te gaan.

Check Also

Mijn naam is Leo – mijn eerste bezoek aan Sierra Leone

Zo praat je op een vrijdagmiddag met iemand over zijn bedrijven in binnen- en buitenland …

7 comments

  1. Ja, reizen en muziek: topcombi! Leuk om te lezen. Naar concerten gaan werkt geeft ook altijd een goede band. En natuurlijk de muziek die je onder de reisvideo’s zet!

  2. Schitterende melancholie in Sandra’s artikel over Rome.. ik moet ook altijd nog eens terug (maar dan met weer een ander wijsje in mijn hoofd).

  3. De inleiding van mijn verhaal over een absurde lifttocht door de Australische outback kan je op deze pagina terugvinden. Het hele verhaal volgt binnenkort elders…

  4. Reizen en muziek is altijd mijn passie geweest, heel leuk artikel en leuk om te zien dat mensen met hetzelfde bezig zijn 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.